Андеша

ҚИССАИ ХИЁНАТКОРИҲОИ ҲНИТ НОТАМОМ БОҚӢ МЕМОНАД

Аз миёни чанд нафаре, ки номашон дар поёни он матн чун муассисони «анҷуман» зикр шудааст, мехоҳем дар бораи шахсияти Сайидюнуси Истаравшанӣ каме равшанӣ андозем. Ин шахс, ки солҳои зиёд аст, дар шабакаҳои иҷтимоӣ ҳамеша фаъол асту пайваста таблиғи ақидаҳои мазҳаби ташайуъро дар миёни мардум, алалхусус мардуми мусалмони  Тоҷикистон пиёда кардан мехоҳад, чӣ гуна ба ин кор, «яъне таъсиси давлати нави демукросӣ ва дунявӣ» ризоят дода бошад. Охир аз назари худи ӯ давлатҳои демукросӣ «зидди арзишҳои динӣ» фаъолият мекунанд-ку.

КАСЕ КИН ДОРАД, ДИН НАДОРАД!

“Касе кин дорад, дин надорад”. Ин гуфтаи Пайғамбар(с) барои ҳамаи аҳли имон мизонест, ки бо он худро баркашем. Кина ва адоват сифатест, ки дар дили муъмину мусулмон набояд ҷой дошта бошад.

“АНҶУМАНИ ДУШМАНОНИ ТОҶИК”

Бубинед онҳое, ки чанд сол пеш дар бораи “давлати исломӣ” ҷар меандохтанд, имрӯз забони худро дигар карданд ва мардумро бо  найранги иблисона мехоҳанд боз фирефта созанд. Онҳо мисли дурӯяҳо  бо тарзи дигар сухан мегуянд ва “ниҳодина кардани фарҳанги демукросӣ (мардумсолорӣ) дар ҷомеа ва ҳифзи чеҳраи дунявият дар сохтори сиёсии Тоҷикистон”-ро ҳадафҳои созмони худ эълон менамоянд.

СУБЪЕКТИ СИЁСӢ ВА АМНИЯТИ МИЛЛӢ

Сарфи назар аз қонуниятҳои раванди воқеоти ҷамъиятӣ, ки ногузир будани онҳо барои рушду такомули муносиботи ҷамъиятӣ таъкид карда мешаванд, таҷрибаи таърихӣ баёнгари он аст, ки субъектҳои сиёсӣ дар шаклгирӣ ва натиҷаи амали  сиёсӣ нақши фавқулода муҳимро мебозанд. Ба назар чунин мерасад, ки омӯзиши субъекти сиёсӣ, ба тарзи "абадӣ ва беохир наздикшавии тафаккур ба ҳадафи таҳқиқро" тақозо мекунад.

МӮСОЗОДА ДАР МАВРИДИ ПЕШНИҲОДИ МИРЗОЗОДА: “БА ҲАЁТ БО ДИДИ НАВ НАЗАР КУНЕМ”

Азизулло Мирзозода, муовини  раиси Кумитаи оид ба корҳои дин, танзими анъана ва ҷашну маросимҳои милии назди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон рӯзи 5-уми феврали соли ҷорӣ дар нишасти хабарӣ ба хабарнигорон дар мавриди масъалаи мазкур ибрози назар намуд, ки дар пайи он дар сомонаи “Озодӣ” матлабе бо номи “Кумак ба мактаб... ба ҷои худоӣ” нашр шуд ва дар атрофи ин матлаб андешаҳои гуногун баён гардид

АЗ МАКРИ НАҲЗАТ ОГОҲ БОШЕМ

Иддае аз ватанфурӯшони хоин, аз ҷумла роҳбарону пайравони ҳизби мамнуъи ифротии наҳзат, ки дар беруни кишвар сухан аз ватандорӣ мезананд, набояд ба ҳадафҳои фосиду иғвоангези хуб бирасанд. Ҳама огоҳем, ки наҳзатиҳо коре ба ғайр аз макру фитнаю фасод ва иғовоангезӣ ба субут нарасонидаанд. Аз ин лиҳоз, мо ҳамеша бояд аз макри онҳо огоҳ бошему саривқт ба онҳо ҷавоби сазовор диҳем.

ҚАДАМЕ СӮИ ДӮЗАХ

Худро тарконидан ошкоро худкушӣ аст, ки ин амал дар шариат ҳаром буда, Худованди қодиру тавоно дар каломи худ бандагонашро аз ин амали бад манъ намуда, мефармояд:” :”Ва худро макушед...” (Сураи Нисо, ҷузъе аз ояти 29), инчунин, Паёмбари гиромиқадр (дуруду  салом ба руҳи покашон) мефармоянд: “Ҳар нафаре, ки худро бо чизе ба қатл мерасонад, фардо рӯзи қиёмат бо ҳамон чиз азоб дода мешавад”. (Бухорӣ, Муслим).

Страницы