ЗИЁИЁН ВА ТАЪМИНИ АМНИЯТИ МИЛЛӢ

Бо ин тафаккури нодуруст онҳо  дар Тоҷикистон аз ҷумла, дар шаҳри Душанбе, Хуҷанд ва баъзе шаҳру ноҳияҳо ҷавононро фиреб намуда, ба ғояҳои экстремистӣ тарғиб менамуданд. Хусусан дар шаҳри Хуҷанд ҷавононе, ки худро салафӣ мешумориданд, асосан аз донишҳои асосии диниву дунявӣ бехабар буданд, ягон масъалаи шаръиро баён карда наметавонистанд, аммо кӯр-кӯрона ҳама чизро “бидъат” мешумориданд.

КАСЕ КИН ДОРАД, ДИН НАДОРАД!

“Касе кин дорад, дин надорад”. Ин гуфтаи Пайғамбар(с) барои ҳамаи аҳли имон мизонест, ки бо он худро баркашем. Кина ва адоват сифатест, ки дар дили муъмину мусулмон набояд ҷой дошта бошад.

АҚИДАИ МОТУРИДӢ, МАЗҲАБИ ҲАНАФӢ ВА ИСЛОМИ АСИЛИ ХУДРО ҲИФЗ НАМОЕМ

Хиёнати ин ҳизб ба  миллати тоҷик, ба ақидаи Мотуридӣ, ба мазҳаби ҳанафӣ ва дар маҷмӯъ ба дини мубини ислом дар ҷомеаи кунунии Тоҷикистон исботи худро ёфт ва маруми мусулмони кишвар аз ғояҳои ифротию террористии ҲНИТ огоҳ гардиданд

БУРДУ БОХТИ МИЛЛАТҲО - НАТИҶАИ ФАЪОЛИЯТҲОИ СУБЪЕКТҲОИ СИЁСӢ

Чи таназзуле, ки дар таърихи мамолики ҷаҳон ба вуқуъ пайвастааст, ё  ба иллати илали шахсони сиёсии онҳо аст  ва ё ба адами итоати раъияташ ба онҳо, ва низ чи тасаъуду тараққие, ки ба он ноил гаштааст, ба сабаби лаёқати роҳбари он ва инқиёду дасгирии  халқ ба он роҳбар мебошад

СУХАНЕ ЧАНД ДОИР БА ХИЁНАТҲОИ ҲАМДИЁРОНАМ

Бо пайдоиши равияи «ваҳҳобия» ва зодаи он - Ҳизби наҳзати исломи Тоҷикистон дар солҳои 80-уми асри гузашта, ки ман ҳаргиз  вожаҳои «ислом» ва «Тоҷикистон»-ро бо номи ин ҳизб васл кардан намехоҳам, дар байни аҳли рӯҳонияти кишвар ҳисси бадбинию нифоқ ва тафриқаандозӣ доман густурду тоату ибодат, тарзи либоспӯшӣ, гашту рафтор ва гуфтори бархе аз рӯҳониён ранги дигар гирифт.

ТАЛОҚ-МУШКИЛОТИ РӮЗ

Дар ҷомеае, ки мо имрӯз зиндагони дорем, яке аз мушкилотҳое, ки ба он рӯбарӯ ҳастем, талоқу вайроншавии оилаҳо мебошад ва ин раванд  наметаврнад ҳеч шахси бофарҳанг ва бономуси миллатро ором гузорад.

ИСТИҚЛОЛИЯТИ ДАВЛАТӢ ВА РУШДИ АРЗИШҲОИ МИЛЛИЮ ДИНӢ

Аз ин рӯ, истиқлолият бузургтарин неъмат, пурбаҳотарин сарват, олитарин дараҷаи бахту саодат аст. Бисёр шахсон ва ҳатто наслҳо барои хотири ин неъмати бузург саъю талош варзида, аммо ба орзуи худ нарасидаанд. Барои мо, тоҷикон, истиқлолият орзуи ҳамешагӣ ва натиҷаи муборизаи ҳазорсолаи тӯлонӣ буд ва мо имрӯз шукри беандоза мегӯем, ки ба орзуи бузургтарини миллӣ расида, соҳиби истиқлолияти давлатӣ гаштаем

Страницы