Андешаҳо перомуни мақолаи «Асрори вафодории ҲНИТ ба терроризм»

  • Posted on: 9 November 2017
  • By: redactor

Рӯзномаи Имрӯзнюз дар шумораи №177 (1540) аз 07.11.2017 маќолаеро таҳти унвони «Асрори вафодории ҲНИТ ба терроризм» ба табъ расонидааст, ки номи маќола мундариҷаи фаъолияти ҲНИТ-ро таҷассум намудааст. Яъне, бо ин ҳама маълумотҳои даќиќе, ки дар маќола оварда шудааст, саркардагони ин ҳизби мамнуъ бо гуфтору рафтори хеш тасмим гирифтаанд Ватани худро, Давлати худро Ватану Давлате ҷилва диҳанд, ки талош дорад насли ҷавони кишвар ифротгаро шаванд!

Оё дар ҳақиқат Давлати Тоҷикистон тарафдори ифротӣ шудани сокинони кишвар аст? Ошкор аст, ки ҳеҷ давлате ва ҳеҷ ҳукумате тарафдори ба бало кашидани худу сокинонаш нест. Ҳамеша давлатмардон мекушанд, ки амнияти кишвар, амнияти миллӣ таъмин бошад ва сарзаминашон мавриди таҳоҷуми фарҳангӣ, динӣ, мазҳабӣ, ақидатӣ ва сиёсии бегона қарор нагирад.

Дар маќола оид ба сарпарастии молиявии ҳизб аз ҷониби ширкатҳои хориҷӣ ва махсусан давлатҳои исломӣ сухан рафтааст, ки ин ҷойӣ таассуф ва шубҳа нест. Зеро, сарвари олии ҲНИТ худ хатмкардаи хориҷ буд ва бо иқрори худ яке аз ҷавонтарин насли ташкилдиҳандаи ташкилоти динӣ дар охирин солҳои салтанати Шӯравӣ будааст.

Аммо, чун сухан дар бораи хатари ҲНИТ ба Тоҷикистон рафтааст, бояд тазаккур дод, ки аксарияти донишҷӯёни кишвари мо дониши динии худро дар кишварҳои хориҷ такмил додаанд.

Маълумоти оморие, ки оид ба гирифтани таълимоти террористӣ-экстремистӣ сафарбар намудани беш аз 1000 нафар шаҳрванди кишвар, дар маќола омадааст, ќобили таваҷҷуҳ аст.

Аз ҷумла, барои намуна Покистонро мегирем. Покистон кишваре саросар исломист ва дар замони ҷанги шаҳрвандӣ садҳо нафар вориди марокизи таълимоти динии ин кишвар шудаанд. Асосан китобҳои диние, ки дар Тоҷикистон нашр шудаву ба дасти мардум расидаанд, ҳама таълифотест, ки дар Покистон анҷом гирифтааст.

Муҳимтарин нукта, ақидаи равияи мамнуъшудаи «Салафия» ба Тоҷикистон маҳз аз Покистон ва бо дасти туллоби таҳсилдида дар ин марокизи ба қавле «муътадил» оварда шуд. Маҳз донишҷӯёни марокизи «муътадил»-и ҳамин кишвар буданд, ки бо маҳзи дар кишвар пайдо кардани ҷойи холӣ аз «кофир» будани бузургони адабиёти форсӣ, чеҳраҳои дурахшони тасаввуфу ирфони исломӣ ҷор заданд ва мардумро аз фотиҳа хондан дар сари гури ақрабо, зиёрати гури бузургон, бузургдошти онҳо ва таҳсили улуми дунявӣ тарс доданд. Ҳамин гуруҳи таҳсилкардаи «муътадил» буданд, ки бо омадани худ амнияти диниву мазҳабӣ, ваҳдати миллӣ ва ҳамдилии мардуми кишварро халалдор намуда, муқобили мактаби ҳанафӣ садо баланд карданд. Бо телефону пайомакҳо никоҳу талоқро раво намуданд ва боиси парешон шудани ҳазорҳо хонавода гардиданд.

Макотибу мадориси динии Покистон агар «муътадил» мебуданд, чаро тӯли ин ҳама сол туллоби таҳсилдодаи он дар Афғонистон барои сулҳу оромиш садо баланд намекунанд?

Ба ҳамагон маълум аст, ки дар гузаштаи на чандон дур, яъне қабл аз Инқилоби Октябр барои мардуми тоҷик бо шумули сокинони тамоми Мовароуннаҳру Хуросон, мактаби фиқҳии Бухоро дорои аҳаммият буд. Агарчи ин мактаби фиқҳӣ бо дигар шудани сиёсати давр аз миён рафт, вале ақидаву орои онро мардум то ба ҳол дар китобҳои пешин ва зеҳни худ ҳифз кардаанд. Табиист, ки ҳар донишҷӯе, ки дар мамолики дигари исломӣ таҳсили дониши динӣ мекунад, таҳти таъсири ақидаву андешаи мазҳабу равияи он кишвар ва махсусан омӯзгорони худ мемонад. Танҳо тариқаи намозгузорие, ки туллоби таҳсилдидаи покистонӣ ба Тоҷикистон оварданд, худ далели басанда барои хилофи мактаби ҳанафии тоҷикон, хилофи дастури фиқҳии Бухорои пешазинқилобист. Ҳамин далел кофӣ буд барои Ҳукумати кишвар, ки аз таҳсили динии ғайрирасмии ҷавонон дар кишварҳои хориҷ ҷилавгирӣ кард.

Ҳукумати Тоҷикистон барои он, ки насли ҷавон ва мардум дар холигии ақидаи мазҳабӣ наафтанд, китобҳои муътабари мактаби фиқҳии аҳли суннатро бо чопи академии он дастраси мардум намуд.

Донишмандони огоҳ аз фиқҳи асил ва ҳамчунин соҳибназарони огоҳ аз дин, ки аслан даъвои «олими дин» будану «эшон»-у «саидзода» буданро надоранд, худ насли ҷавонро бо роҳи падарон таълим медоданд.

Аз мазмуни маќола чунин бармеояд, ки ҲНИТ аллакай ба як хатари ҷиддӣ барои кишвар табдил ёфта будааст ва он камтар аз «Давлати исломи»-ву дигар ташкилотҳои террористӣ набуда.

Кабирӣ, ҳамчун як шахс метавонист дар пешбурд ва рушди илмиву фаннии кишвар саҳми худро барои насли ояндаи миллат гузорад. Мутаассифона, сафарҳои «дипломатӣ»-и ӯ ва зери фишори аќидаву афкори сарпарастони ҳизб ќарор гирифтанаш, метавонист дубора чун соли 90 ба хун кашидани кишвараш Тоҷикистонро ба миён орад.

Кишвар ба кишвар гаштану тарафдор ҷамъ овардан барои дастёбӣ ба қудрат аст ва қудрат дар фарҳанги сиёсии ин гуна шахсон ҷуз бо ҷанг ба даст намеояд. Тасаввур кунед, барои пирӯз шудани як шахс бояд кишвари обод ба оташи ҷанг кашида шавад ва боз садҳо ҳазор нафар куштаву сарсону саргардон.

Мо мардуми бофарҳанги тоҷик мутмаинем, ки давлатҳои дӯст ва ҳамкор аз вазъи диниву дунявии кишварамон огоҳанд ва робитаҳои дипломативу иќтисодии хешро ба хотири як нафар (ва ё шахс) сард нахоҳанд кард.

Муллоалӣ Алиев,

сармутахассиси раёсати таҳлил ва ташхиси диншиносии Кумита