Мақолаҳо

ДИНИ МУБИНИ ИСЛОМ ДИНИ ХУНРЕЗӢ НЕСТ!

Имрӯз ки дар атрофу акнофи олам,бахусус дар давлатҳои мусулмоннишин таркиш ва ҳодисаҳои нангини ҳалокатбор пайи ҳам рух медиҳад оё тибқи соҳиби шариат, баҳодиҳандаи уммат Ҳазрати Муҳаммад (с) инсони беҳтарин ё мусулмони воқеӣ гуфта мешавад??? Ҳаргиз не, зеро ин тоифа бадтарини халқи Худо ҳастанд.

Мақсади нопоки ин гурӯҳи ба ном исломӣ бадном кардани дини мубини ислом аст, ғарази инҳо сиёҳ кардани чеҳраи нуронии оини поки муҳаммадӣ аст.

ИҶЛОСИЯИ XVI - САРОҒОЗИ ТАЪРИХИ НАВИН ВА ПОЯИ СУЛҲУ ВАҲДАТ

Ӯ ҳамчун Раиси Шӯрои Олӣ ва Сарвари давлат хуб медонист, ки дар он рӯзгори фоҷиабору вазнин чи масъулиятеро ба зима гирифтааст.                            

Як анҷуман орост, дами теғи бало баст,

Бархост хирад, пеши раҳи макру риё баст.

Марде, ки назаркарда буду ёри  Худо буд,

Дасту даҳани марг ба як амри Худо баст.

ПАРЧАМРО ГИРОМИЮ БЕГАЗАНД НИГОҲ ДОРЕМ!

Иҷлосияи таърихии 16-уми Шӯрои Олии Тоҷикистон, ки моҳи ноябри соли 1992 дар шаҳри бостонии Хуҷанд баргузор гардид, барои таҳкими шохаҳои ҳокимият ва фаъол гардидани муқаддасоти миллӣ заминаи ҳуқуқӣ фароҳам овард. Дар иҷлосия дар баробари Суруди миллӣ ва Нишони давлатӣ барои қабули Парчами давлатӣ санадҳои дахлдор қабул карда шуданд. Парчам чун муқаддасоти миллӣ аз нав эҳё шуд.

МО БО ПРЕЗИДЕНТИ ХУД ИФТИХОР ДОРЕМ!

Мисраъҳои шеърии шоир ва муфассири машҳур Ҳусайн Воизи Кошифиро мисол меорам, ки бояд сармашқи кору фаъолияти ҳар як қишри ҷомеа, махсусан ходимони дин бошад:

Пайваста ду гӯш сӯи шаҳ бояд  дошт,

Фармони варо чашмбараҳ бояд дошт.

Аз некӯӣ забон равон бояд кард,

В-аз бад дилу дидаро нигаҳ бояд дошт.

ДАСТУРИ СЕРСОҲАИ КОРУ АМАЛ

Сарвари давлат дуруст қайд намуданд, ки ҳатто дар рӯзҳои баргузории иҷлосия «баъзе доираҳои манфиатдори дохиливу хориҷӣ, аз ҷумла роҳбарони собиқ Ҳизби террористиву экстремистии наҳзат ва хоҷагону маблағгузорони онҳо, ки ташаббускори ин ҷанги бародаркуш буданд, барои ноил шудан ба ҳадафҳои нопоки худ, яъне ба сари мардуми мо таҳмил намудани мазҳаби бегона ва бунёди давлати исломӣ ба оташ равған мерехтанд. Андешаву мафкураи халқ амалан ду тақсим шуда буд ва ҷавонони бетаҷрибаву гирифтори эҳсосот бо дастури хоҷагони дохиливу хориҷии хеш ба майдонҳо баромада, вазъиятро боз ҳам мураккаб месохтанд».

ЧАНД АНДЕША АТРОФИ СУХАНРОНИИ ПЕШВОИ МИЛЛАТ ДАР ҚАСРИ АРБОБ

Нуқтаи бисёр таъсирбахши суханронии Президенти кишвар он буд, ки боварӣ ва эътимоди худро ба иродаи қавӣ, неруи созанда ва хиради азалии мардуми сарбаланди тоҷик  боз як бори дигар таъкид намуда, ба кулли сокинони  шарафманди Тоҷикистон сари таъзим фуруд оварданд. Ин аст асилзодагӣ, мардонагӣ ва халқдӯстиву халқпарварии Пешвои муаззами мо. Мо ҳама бо ин сарвари Худодод ифтихор менамоем ва мо низ сари таъзим ва эҳтироми бепоёни худро ба ин марди бузурги миллат фуруд меорем.

«…БИГРЕЗ АЗ ОН МАГАС, КИ БАР МОР НИШАСТ»

Мазҳаби Абӯҳанифа (р) мазҳабест, ки орӣ аз ифроту тафрит ва бар камоли тақво оростаю ва силсилаи пайравиаш бар Паёмбар (с) мерасад. Чунончи муассиси ин мазҳаб Нуъмон ибни Собит бошад, устоди он Ҳаммод ва устоди Ҳаммод Иброҳими Нахаъӣ ва устод Нахаъӣ Абдуллоҳ ибни Масъуд (р) ва устоди Абдуллоҳ ибни Масъуд Паёмбар (с) мебошад.

Страницы