Мақолаҳо

Исрофкорӣ барои «ризо»-и Худо?

        Дар илми забоншиносӣ харољоти аз меъёр зиёдро бо истилоҳи “исроф” ном мебаранд, ки шариати ислом онро ҳаром медонад. Дар ин асос, Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон “Дар бораи танзими анъана ва ҷашну маросимҳо дар Ҷумҳурии Тоҷикистон” низ чунин амалро ќатъиян манъ менамояд.

Рўзаю рўзадорӣ ва садақот дар моҳи Рамазон

Мусулмонони диёри мо хуб медонанд, ки рўза доштан дар моҳи шарифи Рамазон ба мусулмонон соли дуюми ҳиҷрӣ фарз гардида, пас аз калимаи шаҳодат, намоз ва закот рукни чаҳоруми аркони панҷгонаи дини ислом ба шумор меравад.
Ҳудуди 14 аср аст, ки тоҷикон аз ислом, алалхусус мазҳаби ҳанафӣ, пайравӣ мекунанд ва ин дини мубину ин мазҳаби аҳли суннат ва ҷамоат ба тамоми соҳаҳои зиндагии мардуми сарзамини

Тағйири ҳувияти динӣ ва проблемаҳои рушди фарҳангҳои миллӣ дар ҷаҳони ислом

Аз ибтидо то ҳол масъалаи шинохти  инсон дар доираҳои гуногуни илмию динӣ мавриди  баҳс буд ва ҳаст. Инсон дар олам чӣ мақом дорад? Агар андешаи   олимони табиатшиносро  дар мавриди пайдоиши инсон пазирем, бояд муайян созем, ки инсон дорои чӣ мақому манзалат мегардад? Аммо агар таълимоти динро дар мавриди офариниши инсон пазирем, он гоҳ инсон дорои чӣ мақому нақш дар олам мешавад? Ба андешаи банда, инсон дар

Сабабҳои ҷалби  мухоҷирони меҳнатии тоҷик ба гурўҳҳои тундгаро ва ифротгаро ва усулҳои пешгирии  он

Бо дарназардошти ин, ки ифротгароӣ ва тундагароии ба сўи терроризм тамоилдошта, аз ҷумлаи мушкилоти хеле муҳим ва умдаи ҷаҳони имрўз ва хосатан кишварҳои мусулмонӣ ва ҳатто мамолики ғайримусулмонӣ ба шумор меравад, ин падида, дар ҳар шаклу навъ боиси қафомондагӣ ва омили садди роҳи рушду тараққии кишварҳост. 
Биноан, зарур аст, то ки манбаъҳои шинохти ифротгароӣ аз назари таҳлилгарони дохилӣ сурат бигирад ва шеваи бархурд бо ин падида, аз назари коршиносонаи онҳо амалӣ  шавад.

Робитаи дуҷонибаи ҷаҳонбинии дунявӣ ва динӣ дар шароити эҷоди давлати миллӣ

Ҷаҳони ботинии инсон падидаи хеле мураккаб аст, ки ҳамеша тилисме буда, ҳаст ва хоҳад буд ва онро то охир кашф кардан номумкин аст. Ин ҷаҳони зеҳнӣ омезиши тасаввуроти илмӣ, динӣ, сиёсӣ, эстетикӣ, ахлоқӣ, эхсосотӣ ва ғайра мебошад. Дар ин маҷмўа эҳсосоту ҳиссиёти инсон, ки дар заминаи фарҳанги муайян, зиндагии ҳаррўза ва воқеияти замон ташаккул меёбанд, мақоми шоиста доранд.

Рамазон – моҳе пур аз баракат ва фазилат

Ба номи Худованди бахшандаи меҳрубон.
Дуруду салавот бар Паёмбари охири замон(с).
 Яке аз бузургтарин ва муқаддастарин моҳи солшумории ҳиҷрии қамарӣ барои мусалмонони тамоми олам, аз ҷумла мардуми шарифи Тоҷикистон - моҳи шарифи Рамазон фаро мерасад.
Мўҷиби саодатмандиву иқболи баланди мардуми мост, ки ин моҳи муборак дар замоне омадааст, ки

Эҳтироми падару модар ва риояи ҳуқуқи онҳо аз назари ислом

Барои ҳар як фарди мусулмон баъд аз Холиқу Паёмбари  акрам (с) падару модар маҳбубтарин шахс мебошанд. 
Парвардигор ба воситаи китоби азиму-ш-шаъни хеш бандагонашро огоҳ сохтааст, ки нисбат ба падару модари худ меҳрубон буда, ҳамеша нисбати онҳо сухану амалҳоеро анҷом диҳанд, ки боиси хушҳолиашон гардад ва дар навбати худ онҳо доимо аз даргоҳи Парвардигор шукургузорӣ

Страницы