Хабар

ИФРОТГАРОӢ – ХИЁНАТ БА ДАВЛАТУ МИЛЛАТ ВА ДИНУ МАЗҲАБ

Мувофиқи тафаккур ва таълимоти гурӯҳҳои ифротии динии имрӯза, ягон давлати мусулмоннишин набояд ҳамчун давлати мустақил вуҷуд дошта бошад. Тибқи назари онҳо, бояд ҳамаи ин давлатҳо маҷбуран ба таркиби “хилофати ягонаи исломӣ” дохил карда шуда, ҳамчун як ноҳияи “хилофат” бе чуну чаро ба халифаи ягонаи онҳо итоат кунанд. Ҳамин тавр, ифротгароён ҳеҷ гуна давлати мустақил ва истиқлолияти давлатҳои мусулмониро эътироф накарда, ҳамаи онҳоро дар таркиби “хилофат”-и худ маҳв менамоянд

БА СИЁСАТ КАШИДАНИ ИСЛОМ БА МАНФИАТҶӮЁН ЛОЗИМ АСТ!

Ҳизбсозию ба сиёсат кашидани ислом барои шахсони манфиатҷӯ лозим аст ва барои расидан ба мақсадҳои зишти худ онҳо даст ба ҳама гуна кирдорҳои зишт, ба мисли барангехтани кинаву адовати динию мазҳабӣ ва ҳатто муборизаи мусаллаҳона миёни мусулмонон мезананд

ДӮСТИ АЗИЗ, ЭҲТИЁТ БОШ!

Маънои ҷиҳод дар ислом кӯшиш, ғайрат, ҷаҳд аст. Дар истилоҳи шариат дар асл «ҷиҳод» бояд барои покиза кардани ахлоқу рафтору кирдору пиндори ҳар мусалмон бошад, то ки дигарон ба ахлоқи некӯи ӯ нигариста, орзуи мисли ӯ шуданро кунанд. Ва ин ҷиҳодро «ҷиҳоди акбар» меноманд. Ва ҳамчунин дар истилоҳи шариат ба маънои мубориза барои хуқуқҳои худ, моли худ, Ватани худ, ақидаи ростини худ ҳам истифода мешавад ва онро «ҷиҳоди асғар» меноманд.

«АГАР ТАБИБ БОШӢ, САРИ КАЛИ ХУДРО ТАБОБАТ КУН!»

Таассуфовар он аст, ки ҳамаи ин сиёсати муғризонаи худро зери пардаи дини Ислом амалӣ намуда, ба номи муқаддаси Ислом иснод меоранд. Дар хотир дорам, ки солҳои аввали истиқлолият чи гуна роҳбарияти Ҷумҳурии Исломии Эрон аз ин ҳизби террористӣ дар Тоҷикистон дастгирӣ мекард. Имрӯз ҳам ошкор гардид, ки пешвоёни Ҷумҳурии Исломии Эрон фикри ҳамдину ҳамзабон ва дӯсту бародар будани мардуми тоҷику эрониро накарда, ҳизби террористии наҳзати исломро пушту паноҳ гардид

АМАЛҲОИ НАНГИНИ ҲНИТ АЗ ЗЕҲНИ ҶОМЕА ЗУДУДА НАМЕШАВАД

Ҷавонони имрӯзаи мо бо таваҷҷуҳ ба тавсия ва суханони созандаи Пешвои миллат ҳақро аз ботил сиёҳро аз сафед фарқ мекунанд. Пас моро зарур аст, аз рӯзҳои талхи таърихи гузаштаи худ панд гирем ва қавли машҳури Пешвои миллат “зираки сиёсиро аз дастнадиҳем”.

“ВАҚТЕ ЯТИМЕРО Ё ЭҲТИЁҶМАНДЕРО ДАСТГИРӢ КАРДӢ...”

Аз таъкидҳои пайвастаи Пешвои муаззами миллат вобаста ба дастгирии қишрҳои ниёзманди аҳолӣ бояд ба хулосае расем, ки ҳар як ходими дин, хизматчии давлатӣ, роҳбари корхонаю ташкилот, соҳибкорон ва умуман шахсони саховатпеша бояд ба корҳои хайр даст зада, дастгири ятимону маъюбон, пирони барҷомонда бошаду ба онҳо таваҷҷуҳу самимият зоҳир намояд. “Вақте ятимеро ё эҳтиёҷмандеро дастгирӣ кардӣ, Худованд баракати коратро медиҳадва дар байни мардум соҳибэҳтиром мегардӣ”,- гуфтанд дар Паёмашон Ҷаноби Олӣ.

Страницы