САРФАКОРИИ ОБ – АМАЛИ ИНСОНИВУ ИСЛОМӢ

   Зарур аст, ки насли ояндаро барои сарфаҷӯӣ намудан дар истифодаи об ва исроф накардани он таълим диҳем. Ончуноне, ки Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар баромадашон гуфтанд: «Кишвари мо солҳои зиёд дар самти ҳалли яке аз масъалаҳои глобали, яъне об ба сифати ташаббускор ва пешсафу фаъол дар ҷаҳон шинохта шудааст. Аз ин рӯ, мо вазифадорем,ки моҳият ва аҳамияти ин иқдомро ҳамаҷониба тарғиб намоем»

САЛАФИЯИ ИМРӮЗ-ВАҲҲОБИЯИ ДИРӮЗУ ХАВОРИҶИ ПАРЕР

Аз нуқтаи назари Қуръон ва суннати Паёмбари Худо фатвоҳои содирнамудаи муфтиҳои салафия моҳияти шаръӣ надоранд. Салафии имрӯз, ваҳҳобии дирӯз ва хавориҷи парерӯз ҳама аз ин сарчашмаи бидъат об мехӯранд ва дар дарёи торики гумроҳӣ шиноваранд. Ҳадафашон барҳам задани сафи мусулмонон аст.

ОРОМИВУ АМНИЯТ ВА СУБОТИ МИЛЛӢ МЕҲВАРИ ПАЁМИ ПЕШВОИ МИЛЛАТ

Санаи 22 декабри соли 2017 Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ,  Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон Паёми худро ироа карданд. Албатта, аз паём то паём вазъи некӯаҳволии мардуми кишварамон беҳтар гашта истодааст ва шукронаи онро мекунем, ки дар фазои кишвар сулҳу оромӣ ва якдилӣ ҳукмфармо аст.

РУШДИ САЙЁҲӢ ВА ҲУНАРҲОИ МАРДУМӢ- ИҚДОМИ НЕКБИНОНАИ ПЕШВОИ МИЛЛАТ

Иқдомҳои Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон барои рушди соҳаи сайёҳӣ хеле ба маврид буда, дар ин самт бо ибтикори Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, Эмомалӣ Раҳмон пояҳои бунёдии ин соҳаи барои кишвар муҳим гузошта шудаанд. Дар ин росто Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон Эмомалӣ Раҳмон дар Паёми навбатӣ ба Маҷлиси Олӣ ишора намуданд: «Барои рушди ин соҳа дар кишвар ҳамаи заминаҳои зарурии меъёрии ҳуқуқӣ фароҳам оварда шуда, илова бар ин, як силсила чораҳои ҳавасмандкунӣ низ татбиқ гардидаанд»

АМНИЯТ БУЗУРГТАРИН НЕЪМАТИ ИЛОҲИСТ

Дини ислом паёмовари сулҳу амонӣ ва тинҷию осоиштагӣ аст. Ин нукта аз худи калимаи ислом, ки аз решаи силм (осоиштагӣ, сулҳ) гирифта шудааст, маълум ва мафҳум мегардад. Аввалин калимае, ки як мусулмон бо мусулмони дигар ба унвони муҳаббат ҳангоми рӯ ба рӯ шудан ба забон ҷорӣ мешавад, “Ассалому алайкум” аст, ки ин нишондиҳандаи дӯстӣ ва аз дасту забони якдигар дар амон будан аст

ИФРОТГАРОӢ – ХИЁНАТ БА ДАВЛАТУ МИЛЛАТ ВА ДИНУ МАЗҲАБ

Мувофиқи тафаккур ва таълимоти гурӯҳҳои ифротии динии имрӯза, ягон давлати мусулмоннишин набояд ҳамчун давлати мустақил вуҷуд дошта бошад. Тибқи назари онҳо, бояд ҳамаи ин давлатҳо маҷбуран ба таркиби “хилофати ягонаи исломӣ” дохил карда шуда, ҳамчун як ноҳияи “хилофат” бе чуну чаро ба халифаи ягонаи онҳо итоат кунанд. Ҳамин тавр, ифротгароён ҳеҷ гуна давлати мустақил ва истиқлолияти давлатҳои мусулмониро эътироф накарда, ҳамаи онҳоро дар таркиби “хилофат”-и худ маҳв менамоянд

Страницы