РӮЗАИ МУСУЛМОНӢ

  • Posted on: 28 May 2018
  • By: admin

Рӯза рукне аз аркони   панҷгонаи  ислом  аст.

Барои  ҳамагон  маълум  аст,  ки ибодат  ва  бандагӣ дар   ислом дорои  анвои  мухталиф  ва  ақсоми  гуногун  мебошад,  ки бархе  аз  онҳо  бо  ҳарф  ва  гуфтор  анҷом  мепазирад, монанди  дуо,  зикри  Худо ва  бархе  дигар  тавассути  амал  анҷом  мегирад, монанди   намоз,  ки  ибодати  баданӣ аст.  Ва  закот,  ки  ибодати  молӣ аст  ва  ё  мураккаб  аз  молӣ ва  баданӣ аз  қабили  ҳаҷ.

Аммо   рӯза  ибодате  аст, ки  на  гуфторӣ мебошад  ва  на  амалӣ,  балки  рӯза  иборати сабру имтиноъ  мебошад,  ки  шахси  мусулмон  худро  аз  хӯрдан  ва  ошомидан  ва  нафси  шаҳвонӣ бо  хулуси  ният  аз  субҳи  содиқ   то ғуруби офтоб  боз  медорад.

Рӯза  як  ибодати  куҳан  ва  собиқадор  аст ,  ки  дар  адёни  пешин  маълум  будааст, агарчи    дар  теъдоди   айём  ва  кайфияти  он  ихтилоф  ва  фарқ   вуҷуд  дошта , лекин  худи рӯза  аз  аҳди  Одам  (с)  то кунун  дар  ҳамаи  адён   фарз   аст.  Худованд  роҷеъ  ба ин  матлаб  мефармояд:

“Эй муъминон, рӯза  бар  шумо   фарз  гаштааст, ҳамчуноне, ки бар  мардумони   пешин  фарз   гашта  буд”.

Лекин   рӯзаи  ислом  ва  рӯзаи  моҳи  мубораки  рамазон  аз  рӯзаҳои  пешин  хеле  фазилат  ва  мақом  дорад.

Сарфи  назар аз  дигар  ҳикматҳои  рӯза,  инсон   ба  василаи  он  қадр  ва  неъматҳои  Худоро   мешиносад   ва  сипосгузории Парвардигорашро  мекунад. Зеро агар  неъмат   ҳамеша  дар дастраси  инсон  қарор  дошта  бошад, ҳамеша  аз он баҳра  бигирад.  қадр  ва  қимати  он  барояш  маълум  намешавад. Мақоли  маъруфе  аст, ки  «ашё ба  василаи  зиддаш  шинохта  мешавад»  яъне  қадри  шириниро  инсон  вақте  мешиносад, ки талхиро   бичашад, ва  инчунин  рӯза  боиси  ёдоварии  дармондагон  ва  фақирон   мебошад, ки шахси  сарватманд   ва  сармоядор   дар  ҳангоми   гуруснагӣ  ва   ташнагӣ  аз  ҳоли  мардумони  фақир  ва  нодор  огоҳ  мегардад   ва  мефаҳмад, ки дар  канори  ӯ  мардумоне ҳам вуҷуд  доранд, ки  аз  нодорӣ, беморӣ  ё  ҳоҷатмандӣ азият  мекашанд, то  шояд  ба хотири  инсоният  ва  мусалмон  будан  қалбаш   мутаассир  шуда, ба  ёрии   ниёзмандон  ва  бечорагон  дасти  кумак  дароз  кунад.

Бузургтарин   ҳикмати   рӯза  дар  моҳи  шарифи  рамазон  ин  аз  ғайбату  дуруғгӯӣ,  фаҳшгӯӣ,  ҷангу    ҷидол ва  дашном   дур будан аст. Зеро   Пайғомбари  ислом  (с) дар   ҳадисе  мефармояд: яъне  бисёр  рӯзадоре  аст, ки  аз  рӯзаи  худ  ҷуз  гуруснагӣ фоидае  ба  даст  намеорад. Ҳақ  ба  ҷониби  Пешвои  миллат  аст,  ки  дар  вохӯрӣ бо  намояндагони  ҷомеаи  кишвар  чунин   баён   карданд:

“Дар   моҳи  шарифи  Рамазон ,  ки  Офаридгор   дар  каломи   осмонии  худ   онро   айёми   иҷобати  дуо, қабули   тавба  ва амалҳои   хайру   савоб   донистааст,  мардуми  мо  кӯшиш   мекунанд,  ки    фазилатҳои   парҳезу   накӯкориро   бештар   риоя   кунанд,  аз  аъмоли    зишт   худдорӣ  намоянд,  ба  аёдати   падарону   модарони  худ   ва  беморону  ранҷурон  раванд   ва  шахсоне , ки тавоноиву  имконашон  бештар  аст, ба  ятимону  маъюбон   ва  камбизоатону дармондагон дасти  мададу  ёрмандї  мерасонанд.

Мустафо Амиров,

сархатиби масҷиди ҷомеи марказии н. Рашт